TANTE KINDJE 2007 (spreektaal&poëzie) *2007

Een toneelstuk in voor 6 spelers: KINDJE (50 jarige nederlandse vrouw), SHIRL (40 jarige nederlandse vrouw), ROCKO (34 jarige nederlandse man), JANNI (60 jarige nederlandse man), TOMMI (30 jarige nederlandse vrouw) en TOOTJE (30 jarige nederlandse vrouw).

De datum is 19 mei 2007. De handeling vindt plaats in de grote tuin bij het huis van TOMMI, een vrijstaand huis in landelijk Hongarije. Er is een ZITGEDEELTE en er is een PODIUM. Verder is er de mogelijkheid het terrein op te lopen en de mogelijkheid het huis binnen te gaan.

Het stuk heeft 6 scenes. Er zijn geen decorwisselingen en geen pauzes tussen de scenes. In alle scenes is de hele cast aanwezig.

In de scenes 1 en 3 en 5 ligt het accent op het PODIUM, waar TOMMI en JANNI en TOOTJE respectievelijk het eerste, het tweede en het derde deel van een muziekstuk (de BANNTIE) uitvoeren. Door alle drie wordt gezegd, zingend gezegd, zeggend gezongen en gezongen. Door JANNI (en eventueel door TOOTJE) wordt gemusiceerd. ROCKO, ook op of bij het podium, maakt van alle drie delen een geluidsregistratie.

In de scenes 2 en 4 en 6 ligt het accent op het ZITGEDEELTE, dat gedurende het hele stuk de habitat van KINDJE en SHIRL is.

Scene 1 Het accent ligt op het PODIUM.

TOMMI:
Onbekend met de route

Leef ik ratelend

Bederf voordat de reglementen gedrukt en

droog zijn

Hoge wreven jeuken

De sokken zijn van een slecht katoenjaar

JANNI:

Maar ze oogden goed

TOMMI:

Wens mij de beste beterschap

Met een minieme verschuiving van de focus op

het verloop

JANNI:

Hier een millimeter, resulterend in een

kilometer daar

Geen gevaar in afstand

TOMMI:

Ai bandeloze Traagheid

Kijk mij aan zoals ik jou aankeek

Met klapperende kaken, afgeknarste

hoektanden, de tong dik en droog

Ja ik slikte de reglementen weg voordat de

woorden fris en welklinkend waren

Ik slofte door de kamer

begroef mijn stem in vertaalde poëzie

TOOTJE:

Mekkerbarendse glorie leeft sterk

Tussen de kieren

Beraadslaag

De golfslag kabbelt berichten

Laag bij de grond

Volumineus in verlangen

Braakklaar terrein

Zwanger van zwerfzaden

Prille planten ontspruiten

Het is een ruig oord

Volg mij

Volg het experiment

Betreed de triomftrap

JANNI:

Het mag de marmeren zijn

Het mag de begraasde zijn

TOOTJE:

Lach met de wind

Sterke sterren navigeren door het luchtruim

Beloof mij dat je zult volgen

Vergeet het verdriet

Mekkerbarendse glorie trilt laf

Lillend

Word gewaar

Ja de golfslag breekt en breekt en breekt

Ontroerend levenloos ligt de Ledenpop,

vol mekkerbarendse geheimen

lijkt het – want jij en ik weten beter

JANNI:

Zuigend de mond, rond gevormd, wijdopen de

neusgaten

De vingers gespreid; hoe doorschijnend zijn

de nagels nog

Was dat Mensje week en strijk haar met

poederparfum

TOOTJE:

Gekleurde vellen golfkarton

De snippers liggen bijeengeveegd

De snippers moeten opgeraapt

Rijg ze aan een ijzerdraad

Dompel ze onder water

Breek het éennachts laagje ijs

Betreed met mij het stromenland, waar

brem groeit naast brem

bibberige stemmen de hoogste noot pakken,

achteroverhellend met gesloten ogen

JANNI:

De mama's van de mama's hebben hun laatste

lied nog niet ingezet

TOOTJE:

Zie, de onderstroom

Meandert eigenzinnig

Vermengt zich met de bovenstroom die–niets

gewend–al snel

in een ronkende roes zijn bedding verlaat

Maak de bezem los

Laat aan de nieuwe oever de rijzen wortelen

Dat moet toch te doen zijn?

Beloof mij

Dat je niet met paniek zult reageren op de

stilte

De geaccentueerde lijn blijft schijnen in het

donker

Geloof mij

De gebrokkelde rand straalt warm

Voel het en volg

Concentreer je op de facetten die bepalend

zijn voor een verloop

De facetten die het uitzicht benemen

Als altijd passief

Wist mama wat papa wilde?

Wist jij, lieve Letterpop, hoe jij wilde?

Was er een moment waarop jij diegene was

waarin jouw worden kon wortelen?

Nee hè? Afgebroken in de knop ben je

En met veel zorg heb je je gestekt in

bijeengesmokkelde aarde

JANNI:

Het schattige scharlaken schroefje wordt

bijgeleverd

bij aanschaf van het guitige geitengrijze

hoefje

TOOTJE:

Ja kom lekker Snoepje

Dan mag je in mijn warme mondje

En ik zal op je sabbelen

Tot er niets meer van je over is

TOMMI:

De vluchtende is ingedamd

Passen op deze plaats passen

Wuiven met de romp

De hand tastend het gezicht

De jukbeenderen laten zich weer voelen

TOOTJE:

De pretogen bevriezen bij de aanblik van de

vulkaan

Beweeg je mee, lief Feestbeest

Schater met open keel en ontspring de

lavadans

Waar de liefde regeert, regeert niet de trots

Schelporige kruipslakken polijsten de rots

Blanco? Nee!

Polieppatronen verschijnen bij het

verschijnen van de maan

en verdwijnen bij het verdwijnen van de maan

Spaar dus je tranen, lieve Melancholica

De zon zal door blijven breken

JANNI:

De zon die de liefde in kleur zet

TOOTJE:

Kus je rustig tijdens het nachtelijke

wachten

Je voeten warm in een bruisend bad

TOMMI:

Vetvreten aan ongebakken deegrollen, is dat

wat voor jou, lieve Mol?

Vetmesten met laboratoriumresten verpakt in

vetvrij sierpapier, ga je hier wel voor?

Lovende woorden bekoren je nog steeds, is

het niet, lief Graafbeest?

Belijd je medeleven en trek je terug

TOOTJE:

Met een macaroniekoek in de ene hand en in de

andere een boek loop je, lieve Letterkop,

een rondje door je kamer

Daarna nog een rondje en nog drie rondjes en

nog acht rondjes

En dan van voor af aan, opnieuw

Dan–omdat je samenwoont met een vetplant–leg

je de koek op een stoel

Of–omdat je samenwoont met een hond–leg je

het boek op de koelkast

Maar–omdat je ook samenwoont met een poes–leg

je beide op de vloer

in de nabijheid van het snoer dat de

knuffellamp met het stopcontact verbindt

Zo, voel je je nu een beetje beter?

TOMMI:

Passen op de plaats passen

Wanneer rood rood rood de bomen

Passen op de plaats passen

Wanneer

Dromen dromen draaien

Fraaie fraaie gazellen stikken in knellende

knellende strikken

Passen op de plaats passen

Wanneer de romige romige melk

gegoten over verwelkte verwelkte narcissen

de frisse frisse kinderen doet zinderen in

de friste friste noorderwind

Passen op de plaats passen

Wanneer buitelend buitelend de bijen

Passen op de plaats passen

Wanneer

Keien keien keien zoemen

Doem doem doem de kraaien

Laaiende haaien duiken in fuiken

Buikige kruiken barsten in de zuinigste

zuinigste ochtendzon

TOOTJE:

Twijfel niet, lieve Letterkop

Wuif de vijf verbazingen vaarwel

JANNI:

Soepel in de pols richting deur

Stijf in de pols richting raam

TOOTJE:

Bestuif het aanbeeld met kaneel

Besprenkel met gezoete melk

Schakel de ventilator aan en laat de mieren

vrij

Stel je nu voor, dat

Je handen hebt en je de palmen ervan tegen

elkaar wrijft

Je voeten hebt en je op je tenen balancerend

zuigende geluiden voortbrengt

Je leeft aan gene zijde van de afspraakgrens

en blij bent

Nee twijfel niet, jij Letterpop

Prent de vijftien fragmenten in je

kortetermijngeheugen en blaas tegen de

hoge toren

Selecteer de stenen en plaveid het laatste

stukje ruige heide

Rol nu het aanbeeld naar buiten

Plet de druif

Afdekken met een eikeblad

Leg de tak apart

JANNI:

Zo ver mogelijk van de duivenveer vandaan

TOOTJE:

Blaas tegen het hoge paard

Stel je nu voor, dat

Je ogen hebt en je ze opent

Je wangen hebt en je ze wit met gekoeld

krijt

TOMMI:

De lieflijkste onderstromen werken zich

watervallend een weg

Geheugenkiezeltjes dreigen los te laten

Hup hup hup

Geitebok je lokt mij

Ik hoor je hoefjes

De plukjes van je vacht–verstrikt in de

stugge struik–verraden je

Ja verderop staan de blaadjes er heel wat

sappiger bij

Maar het zijn er niet genoeg vrees ik, voor

ons allebei

Scene 2 Het accent ligt op het ZITGEDEELTE.

De aandacht van KINDJE en SHIRL weg van het podium. JANNI voegt zich bij hen en meteen daarna ook TOMMI en TOOTJE. ROCKO heeft nog wat werk op het podium en komt er dan ook bij.

SHIRL: Dus. Dit had ze al geschreven toen ze nog in Nederland was?

KINDJE: Dat dacht ik. Tommi. Wat jullie tot nu toe gedaan hebben. Deze teksten. Had je die niet uit Nederland meegebracht?

TOMMI: Momentje.

SHIRL: Beetje cryptisch wel hè?

KINDJE: Ook heel helder.

SHIRL: Als ik de omstandigheden niet zou kennen, weet ik niet of ze bij me binnen zouden komen.

KINDJE: Iemand die heel diep in de spiegel kijkt. Dat komt toch wel bij je over?

SHIRL: Nee. Nee, zo heb ik het niet gehoord.

KINDJE: Shirl!

SHIRL: Echt niet.

KINDJE: Ik ken het geheel. Dat zal schelen.

SHIRL: Dat zal zeker schelen.

KINDJE: Voor mij is het meer wennen hoe het met de muziek werkt.

SHIRL: Het zit geraffineerd in elkaar.

KINDJE: Daar ga ik van uit. Met Janni erbij verwacht ik niet anders. Maar even naproeven of ik het ook lekker vind. Misschien net een beetje te weinig pathos naar mijn smaak.

SHIRL: Ze laat Tootje zeggen 'droog je tranen, lieve melancholie'. Iets in die trant. En wat ik hoor is ook je puurste tristessa. Puurder lijkt mij bijna niet mogelijk. Maakt ze op jou ook de indruk dat ze nog onwennig is op de plaats die ze zich nu heeft toebedacht?

KINDJE: Als ze dit nu in zichzelf is tegengekomen kan ik me er iets bij voorstellen dat ze zich door haar publiek ook zo wil laten kennen. Voor mij is het ook een verrassing. Niet dat ze dit in zich heeft. Maar dat ze de behoefte heeft om te verwoorden. En dat ze dat ook kan.

SHIRL: Tootje laat zich ook kennen.

KINDJE: Zeker. Ook een fijne verrassing.

SHIRL: Hoe noemt zij zich ook weer?

KINDJE: Ms. Take One.

SHIRL: De stem van Tommi blijft een wonder natuurlijk, ook als ze alleen maar spreekt. En Miss Take is ook heel veelzijdig.

KINDJE: Soepele stem. Maar niet herkenbaar uit honderd.

SHIRL: Wat ze hier doet is voor haar ook een rol. Haar gaat dat spreken goed af.

KINDJE: Heel goed. Als het over de tekst gaat begrijp ik helemaal wat Tommi bedoelt.

SHIRL: Wat bedoel je?

KINDJE: Dat het haar er juist om te doen is, het hier en daar minder persoonlijk te maken.

SHIRL: Dat kan een keuze zijn. Met dit materiaal. Voor haar publiek. Zoals ik me dat voorstel.

KINDJE: Weet je dat ik helemaal niet weet wat ik me bij haar publiek voor zou moeten stellen?

SHIRL: Dat bedoel ik Schat. Dat ik me maar wat voorstel.

JANNI: Genoten tot zover?

SHIRL: Genieten is niet zonder meer het woord.

KINDJE: Ik ben nog aan het proeven.

JANNI: Een glaasje water. Heb jij daar de ijsbox?

SHIRL: Hier is-tie. Hoeveel wil je er?

KINDJE: Jij wil er éen, hè Janni?

JANNI: Ja Kindje, ik wil er éen.

SHIRL: Nou, hier heb je er éen.

JANNI: Lang geleden dat ik voor publiek speelde.

SHIRL: Je hebt het nog helemaal.

KINDJE: Jouw showjasje is nog niet versleten.

JANNI: Maar of het ook nog past?

SHIRL: Ik zie het nergens knellen of slobberen.

JANNI: En de stijl?

KINDJE: Een goed showjasje moet toch wel een paar generaties meegaan.

TOMMI: Ja voor mij ook zo'n glas. Tootje, jij ook?

TOOTJE: Lekker.

TOMMI: Waar riep je net ook al weer voor?

KINDJE: Of je nog in Nederland was toen je dit gedeelte van de teksten schreef.

TOMMI: Ja. De ruwe versie dan hè. Die waren de directe aanleiding dat ik mezelf bij je ingenodigd heb.

JANNI: Om hier je passen op de plaats te maken.

TOMMI: Je zegt het. Ah, jullie willen wat bloed en wat zweet en wat tranen van de artiest?

JANNI: Daarvoor zitten ze hier.

SHIRL: Vriend van me, je mag voor jezelf praten.

TOMMI: Ik vind het wel leuk om daar iets over te vertellen. Als jullie het goed vinden of is het leuker aan het eind?

SHIRL: Als het drie delen zijn vind ik wat context nu wel fijn. Wat de tekst aangaat. En dan doen we aan het eind de muziek?

KINDJE: En de uitvoering?

JANNI: Mij maakt het weinig uit.

TOMMI: Ik kijk even hoe lang Rocko nog nodig heeft.

SHIRL: Wat is dat een mooie armband Tootje.

TOOTJE: Mooi hè. Ik noem hem mijn groeiarmband.

SHIRL: Hij groeit met je mee.

TOOTJE: Zoiets ja. Deze schakeltjes hier is van toen ik drie was. En toen ik zeventien was had ik een borduurbevlieging, dus dit is zo oud. En sindsdien. Is dit. En dit. En dit is erbij gekomen. Als ik iets moois had dan fantaseerde ik dat eraan.

SHIRL: Dit is Afrika.

TOOTJE: Nou. Ooit van een rommelmarkt. Maar afrikaanse schelpjes ja.

KINDJE: Heel mooi.

SHIRL: Wat zit jij te glimmen?

KINDJE: Jij hebt van dit optreden genoten hè Janni?

JANNI: Het had wel iets lekkers.

TOOTJE: En?

ROCKO: Het staat er allemaal goed op.

TOOTJE: Nou. Hartstikke goed.

ROCKO: Zo de andere delen nog. Voor de promo-cd.

KINDJE: O.

ROCKO: Om naar de programmeurs van zalen te sturen.

KINDJE: Ik snap het Lieverd.

SHIRL: Ik dacht dat je het op internet zou zetten.

ROCKO: Wat ik doe, doe ik ook via internet. Maar ik noem het gewoon promo-cd. Ik heb mijn glas daar laten staan.

KINDJE: Dan neem je dat van mij. Ik heb voor eventjes genoeg vocht binnen.

JANNI: Tommi verkoop je ook met éen berichtje op haar site. Eén berichtje en binnen vijf dagen heb je meer boekingen dan zij in twee jaar wil doen.

TOMMI: Een stokpaardje van Janni.

KINDJE: Treed jij in dezelfde zalen op waar zij ook speelde?

TOOTJE: Ja wij doen een beetje hetzelfde circuitje. En dan heeft zij nog een paar grotere zalen.

KINDJE: Een circuit waarin plaats is voor jou en Tommi moet iets fijns hebben.

JANNI: Ik heb geen idee wat mijn circuit zou zijn. De mails die ik krijg zijn van zo'n uiteenlopende mensen die mijn muziek kopen.

KINDJE: De fans van Tommi die vanwege haar jouw éennalaatste aangeschaft hebben, zullen het niet vreemd vinden om bij deze Banntie jouw naam tegen te komen.

TOOTJE: Wij hebben ook al verschillende dingen samen gedaan. Op het podium. Dat zij een concert van mij meedeed. Of ik een concert van haar.

SHIRL: Allemaal al voorbereidend werk Rocko.

ROCKO: Tommi nu.

TOMMI: Oké. Wat context. De ontstaans-omstandigheid. Niet voor promodoeleinden.

ROCKO: Onder ons. Strikt vertrouwelijk.

SHIRL: Kindje noemde net naar mij het beeld van iemand die alles stop legt om even heel diep in haar spiegel te kijken.

KINDJE: Ja.

TOMMI: Voor dit eerste deel was dat een impuls, kun je wel zeggen. Ik wilde zicht krijgen op mijn baan. De baan die ik te gaan heb. Af en aan kon ik zo'n last hebben van een honger. Echt hier in mijn maag. Soms nog wel, maar toen, in die periode, bepaalde die mijn hele bestaan. Razendmakend. Ik wilde opnieuw vertrouwd raken met een rust. Dat mijn zintuigen weer ontvankelijk zouden zijn voor. Nou gewoon het geluid van een vogel. De zon, hoe die in de kamer valt. En zeker ook voor de stilte. Voor zover het dan in de stad stil kan zijn hè. Meer ook mijn eigen stilte. Opnieuw vertrouwd raken met de plaatsen waar de stromen van mijn grilligste gedachten mij ooit naartoe voerden. Altijd maar betrap je je erop dat je plannetjes zit te maken. Plannetjes van er zal eens. Ik was niet in wat ik kon. Zo zag ik het, dat ik niet was in wat ik kon. En ook al vindt Janni dat niet altijd nodig.

JANNI: Hoho. Als dat zo overgekomen is dan is dat een vergissing.

KINDJE: Voor mensen als jij en ik is dat vanzelfsprekender Schat. Ons gaat dat makkelijker af. De impuls van Tommi is meer om mensen te vermaken, ze een lekkere avond te bezorgen. En als je dan zo'n respons krijgt als zij dan valt dat niet altijd mee. Om als je nog wat anders bent ook, om dat in balans te houden met wat je kunt. Samen te laten komen in wat je doet.

JANNI: Dat hoor ik graag Schoonheid, dat als het op eigengereidheid aankomt je mij in éen adem noemt met jou.

TOMMI: Zingen en concerten doen is mijn baan. Dus daar bracht ik mijn honger mee in verband. Dat ik niet deed wat ik was. Zo zag ik het inderdaad, toen ik met deze notities begon. Altijd maar denken, om te worden. En denken om een helderheid te bereiken. Een helderheid waardoor er rust zou zijn in mijn hersens. En daardoor dan ook in mijn lichaam. En dat ik daardoor ook opnieuw opgelicht zou worden uit een staat van comateuze ongerichtheid. Onder de oppervlakte was ik echt niet veel meer dan een hongerige zombie. Ik wilde voor als ik wakker was een soort dagaktiviteit die verschilde van mijn nachtaktiviteit. En dit eerste deel komt voort uit een soort proberen om helderheid te krijgen. Op een andere manier dan alleen maar in mijn hoofd bezig te zijn.

ROCKO: Duidelijk.

TOMMI: Ik vertel de redenen die ik mijzelf gaf hè. Want achteraf is het een stuk minder duidelijk.

TOOTJE: Wiegen en wegen en wiegen en wegen.

TOMMI: Je zegt het. En de schoudergewrichten soepel draaien. En draaien en draaien.

TOOTJE: Uren liggen tot de stuiptrekkingen beginnen.

TOMMI: Gewichten verplaatsen eigenlijk.

TOOTJE: Intern.

TOMMI: Je zegt het.

ROCKO: Uit je stramienen breken.

TOMMI: Je zegt het.

TOOTJE: Sterven eigenlijk.

TOMMI: Ja. Als sterven samenkomen is met alles. Wat ik jullie verleden jaar heb laten lezen. Dat verslagje van waar ik toen vertoefd had. Daar had ik echt contact met alles en alles was echt. Ik was alle gewicht verloren. En alle ongerichtheid. Ik was gericht. Een laser.

SHIRL: In het stadium waarin je schreef wat we tot nu toe gehoord hebben, was je niet duidelijk wat er later zou gebeuren.

TOMMI: Het lijkt er wel op als ik nu sommige dingen terugkrijg die ik toen geschreven heb, maar toen had ik er echt geen vermoeden van.

SHIRL: Heb je ze op papier?

KINDJE: Ze zitten hier in mijn tas.

SHIRL: Geef me dit deel. Mag het?

TOMMI: Tuurlijk.

SHIRL: Dus het jaar hier, verleden jaar. Voordat je moeder dan doodging, toen heb je dat ruwe materiaal uitgewerkt tot wat jullie nu doen?

TOMMI: Nee. Ik had helemaal niet de impuls om het uit te willen werken. Dat ik hier was en niet daar was al zo'n goed gevoel. Ik heb het toen zelfs nooit meer teruggelezen. Maar de stroom hield niet op. Een soort beklemming, echt een klem hè, een fysieke aanwezigheid. Maar ook een soort nieuw stramien waar ik in terecht was gekomen. Veel met Walli alleen geweest dat jaar hoor. Dat valt jullie niet op omdat dat voor jullie allemaal normaal is. Voor mij niet. Maar het bleek wel de perfecte omstandigheid voor mij, voor waar ik in zat. Want als ik maar even alleen was dan was die klem er, of meer: werd ik in een sfeer getrokken. Dus dat was wel vreemd voor mij om behalve drinken en eten ook steeds pen en papier in mijn tas te doen. Een soort paniekerig gevoel was dat in het begin. En later heeft het gewoon zijn plaats gekregen. Al die tijd was ik er helemaal niet mee bezig of ik iets zinnigs noteerde. Het is pas nadat Stiertje dood is gegaan, omdat zij dood is gegaan, dat ik er een bericht in kon voelen. iets van samenhang.

SHIRL: Heb je het nu allemaal over dit deel?

TOMMI: Dit gaat over het tweede deel, wat we zo gaan doen. Het ruwe materiaal daarvan is uit deze periode. Het derde deel is van nadat Stiertje dood was, van meteen daarna. En pas later dan weer heb ik alles pas uitgewerkt. Tot wat je nu hoort.

SHIRL: Was dat makkelijk, of moeilijk?

TOMMI: Was dat makkelijk of moeilijk? Ik wilde dat bericht duidelijker maken voor mezelf. Soms snap ik er nog steeds een hoop niet van. Het is me lang niet altijd duidelijk wie nou ik is of wie jij. Dat verspringt. Met een soort intuïtie heb ik geprobeerd uit het ruwe materiaal een soort lijn aan te houden. Als ik het doe, er doorheenga, grijp ik het even. Als het goed is krijgt het even vaste vorm, en dan vlucht het weer. En als het niet goed is snap ik er helemaal niets van. Spreekt zij tegen mij? spreek ik tegen haar? wie is haar? Spreekt iemand in mij tegen een ander iemand in mij? Of is haar Stiertje? Het was mij echt niet duidelijk dat wat ik noteerde ook maar iets met haar te maken had. Dat zij een jaar nadat ik met die notities begon dood zou zijn. Verwacht je dat van iemand die nog geen vijftig is? en wanneer was zij nou ziek? Fysiek dan hè?

KINDJE: Nooit.

TOMMI: Je zegt het. Toen ik schreef 'wees bereid te sterven'. Of ook 'want sterven zul je'. Ik heb in de verste verte niet aan haar gedacht. Eigenlijk aan niemand in het bijzonder. Als ik al iets in mijn hoofd had dan was het meer iets algemeens. Iets existentieels.

KINDJE: Terwijl je het twee keer over een geitje hebt. En daar was Stiertje dol mee toen ze een kind was.

TOMMI: Nu je het noemt. Ja die foto's herinner ik me. En de verhalen ook.

TOOTJE: Volgens mij is sterven iets anders dan doodgaan.

SHIRL: Vertel Tootje.

TOOTJE: Wat Tommi net zegt, sterven is samenvallen met alles. Terwijl volgens mij doodgaan opgaan is in alles. Sterven kun je vaker en doodgaan maar éen keer.

TOMMI: Ik snap wat je zegt. Anderhalf jaar geleden zou dit helemaal langs me heengegaan zijn. Maar nu sluit het wel aan. Dus dat sterven kan voor mij bestemd zijn? Het is zeker zo dat doordat zij doodgegaan is er in mij iets van sterven heeft plaatsgevonden.

TOOTJE: Ik zou denken dat je snapt wat ik zeg, want je noemt het zelf.

TOMMI: Oh?

SHIRL: Nou doe dat tweede deel. Ik wil horen waar jullie het over hebben.

TOOTJE: Het laatste nummer, het begin. En ook het tweede nummer, deel drie.

TOMMI: Zeven keer gestorven te zijn!

TOOTJE: Je zegt het. Staat alles nog klaar?

ROCKO: Ik hoef maar éen knop in te drukken. Hopen dat we geen windvlagen krijgen.

JANNI: Alle winden en vogels en insekten die de soundscape verstoren, haal ik er vanavond of morgen met een paar toetsbeweginkjes uit. Rigoreus.

KINDJE: Kan je dat ook met spontaan applaus, of moeten wij ons inhouden?

SHIRL: Janni vind het echt heel leuk.

KINDJE: Dit is ergens ook fantastisch. Maar ik kan me er iets bij voorstellen dat hij straks die zalen aan zich voorbij laat gaan.

SHIRL: En dat reizen en restaurants en hotels. Om dat te organiseren hebben ze aan Rocko een goeie.

KINDJE: Dat zijn dichte afspraken, die Tommi met haar manager in Nederland gemaakt heeft? Waar die het overneemt?

SHIRL: Tommi zelf vertrouwd er helemaal op. En Rocko kennelijk ook. Ik heb er niet helemaal zicht op wat het verhaal is naar die vrouw toe. Waarschijnlijk dat het Tommi en Tootje zelf zijn die een hoop voorbereidend werk doen. Verrassend hoe dit voor Rocko uit aan het pakken is. Dat had toch niemand kunnen voorzien. Ik in ieder geval niet.

KINDJE: Het is zeker niet wat hij een paar jaar terug voor zichzelf zag.

SHIRL: Ik zie wel dat het heel enerverend voor hem is.

KINDJE: Weet Tommi?

SHIRL: Alleen jij en ik. Hij heeft op het punt gestaan het Tommi te vertellen, maar dat heb ik hem afgeraden. Niet omdat Tommi niet. Maar omdat hij het bij zichzelf moet houden. Er zijn nu 5 getuigen. Dat is genoeg.

KINDJE: Dat is wat ik dacht.

SHIRL: Ik heb Tommi beloofd dat ik er bij éen concert bij zal zijn.

KINDJE: Oh. Vliegtuig?

SHIRL: Tibor rijdt.

KINDJE: Heel misschien.

SHIRL: Kijk maar Schat.

KINDJE: Tommi is er helemaal niet zeker op dat er een positieve ontvangst zal zijn.

SHIRL: Zo heel anders dan wat ze tot nu toe gedaan heeft is het ook weer niet. En voor wie al van haar muziek houdt.

KINDJE: Zei ik ook. Als het echt van jou is wat je doet, zal wie al van jou houdt ervan houden.

TOMMI: Wij zijn zover.

SHIRL: Wij ook.

KINDJE: Wij ook.

Scene 3 Het accent ligt op het PODIUM.

1. (9)

JANNI:

Laaf je aan de fonteinen die ontspringen aan

de voet van de vulkaan en je zult

jubelen met de onhoorbare vogels,

bedrogen worden door de berekenbaren,

bouwvallen opvangen en reconstrueren met

voortijdige fantasie

TOMMI:

Brandkranen druppelen na

Het feest is geblust

Ging jij alleen naar huis, lieve Dierbare?

Wat is het lekker warm thuis

De rode gloed gloeit na

Kleine woordje ontsnappen aan je lippen,

kruipen direct naar mijn borst

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Zweef mee met Mama Coma

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Betreed het onbetreden terrein

O wat ben je mooi, stoer gaand over dit

ongebaande pad

Zo kende ik je nog niet

Deels springend deels glijdend deels zwevend

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Voorwaarts in galop

O maar je bent ook ondeugend – je verkiest

je eigen teugels!

Nee, wij komen nergens wanneer jij je zo

wenst te gedragen

Wij hadden een afspraak of ben je dat

vergeten?

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

2. (10)

JANNI:

Het nest valt uit de boom met de plastic

kersen

Die plastic kers was een verboden vrucht

maar bleef wel lang vers

TOMMI:

Brandkranen te over, opgesteld op de meest

onmogelijke plaatsten

Heeft hier een torrenbrein achter gezeten?

Met gebroken veugels kruipend in het mulle

zand de lokaties aangevend?

Wat een prachtige tekening

Wat een delicate nuanceringen

Wat een dwingend patroon staat er beschreven

Ja blijf het hekwerk volgen tot aan het open

veld

En wanneer je nu over je rechterschouder

kijkt kun je nog net je huis zien

zoals je het nooit zag

O wat is het een lekker warm huis

Tot op deze afstand voelen wij het

Nu duiken voor de zwerm torren

Daar waren wij niet op bedacht

Ze zijn prachtig getekend

Wat een delicate nuanceringen

Wat beschrijven ze een prachtig patroon

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Lieve Dierbare, ben je al gewend aan al deze

wendingen

die je brengen tot aan de rand van je

verstand?

Versta je nog wat je verstond?

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Leg je lever droog ter voorbereiding van een

volgend feest.

3. (11)

JANNI:

Speel met de kaarten die je vond op de

bodem van je bloed en je zult

geuren met de kleurloze planten,

bedrogen worden door de jaartallenden,

etiketten stikken op losgetornde stukken van

gehuurde feestkledij

TOMMI:

Het ravijn is nu wel erg dichtbij

Terwijl alle pretparken bij opbod verkocht

zijn en vernietigd daarna

Slechts de bouten en de moeren zijn met zorg

bewaard en gecatalogiseerd daarna

Je hebt de expositie ervan toch gezien?

Was het geen trieste affaire?

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Hunker met mij naar met glorie geplaveide

paden,

waar het schijnsel van de lantaarnpalen

in schoonheid wedijvert met onderwoekerende

struiken

Prachtig getekende schaduwen werpend

in dwingende patronen

vol delicate nuanceringen

Gesteld dat de vulkaan nu uit zou barsten

Zou je schreeuwen? wegrennen? verstijven?

een pose aannemen? die gefotografeerd in

polyfone kleuren zijn boodschap zendt naar

nieuwsagentschappen;

een bericht voor in een natijdige kalender?

Ach wat een verdrukkende drukte

De schijn is exclusief, dat weten we toch?

Schaduwpijnen dienen niet geconserveerd maar

geconsumeerd te worden

Dus laten wij ons storten in het verderf van

onze erfenis

Hebben de lantaarns hun wedloop met de

realiteit niet de een na de ander

gestaakt?

4. (12)

JANNI:

De roep van het bloed overstemt het plan

TOMMI:

Wees bereid te sterven, lieve Jij

Als cellenconstructie ben je mij dierbaar

in je huidige vorm

Maar om mij te onthechten hoef ik mijn wezen

geen geweld aan te doen

Het is als het ware éen van mijn natuurlijke

staten

Schrik je daarvan?

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Berekenbare breekbaarheid is geruststellend

Ware waarheid is geruststellend

Leef je met mij mee?

Ik leef met jou mee, lieve Dierbare, daar

kun je van op aan

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Ik ben je niet vergeten

JANNI:

Op de meest westelijke oever staan de

Schapen naar de ondergaande zon te staren

De overstroming was eerverleden zomer en ook

de winter die erop volgde was zwaar

Nu is de binnenbrand geblust,

maar het huidige ritme dient strikt te

worden aangehouden

wil de boom niet vervreemden van haar vrucht

O breed was het draagvlak toen de ramp nog

recent was,

maar inmiddels zijn de belangen gewijzigd

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Leg je blaas droog ter voorbereiding van een

lange nacht

5. (13)

JANNI:

Scheepjes varen over de baren

En wat massief is slaat lek tegen wat

vloeibaar is

TOMMI:

Komt er ooit een einde aan deze wandeling?

Nee ik zal nu niet beginnen te huilen, lieve

Dierbare

Ik zal mij concentreren op iedere stap

Vanaf nu geen pauzeperiodes meer, ook al

straalt de boekenkast nog zo lekker warm

Van vloer tot plafond breekbaarheid die te

berekenen is

Gemiddeld achtenveertig details per plank

maakt een totaal van vijfhonderdacht-

entwintig natuurlijke staten

Dat overdondert je hè?

Ja ik geef het toe, ik heb geleefd als een

geest

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

De wapens strak trekken of wegwerpen

En oké muziek dan maar. Zingen

De wijs van de wijzen,

het leed van het verleden,

de samenhang van het onsamenhangende

Wat bezielt de stervenden?

Wat zal jou bezielen als je sterft?

Want sterven zul je

Zijn alle stervenden even sterk?

Zijn alle stervenden even zwak?

Aan de meest oostelijke oever ontwijken de

Karpers de wrakstukken

De lucht is zeldzaam groenig, wat–zo heb ik

mij laten vertellen–eens iedere twee

miljoen etmalen het geval is

Op ochtenden als deze is het niet raadzaam

je af te scheiden van het collectief

dat je door het lot aangewezen is geworden

als het jouwe

Nee ik begrijp lieve Dierbare, dat het

raadzaam is deze ochtend te mediteren op

de overeenkomsten tussen mij en het

collectief

dat mij door het lot aangewezen is geworden

als het mijne

En om mee te leven met de stervenden

De volgroeiden zullen doen groeien. Ja

Regenbuien buitelen over elkaar in de

tijdloze dimensie

Cellenstructuren desintegreren en

herformeren

Rotte zooi voedt vruchten die zullen voeden

en bederven en voeden

Primaire kernen krimpen kermend. Verstoffen

Samen zullen wij deze berg bedwingen

Hadden wij niet altijd al het geluk aan onze

kant?

Kijk hoe ik mijn voetjes nu stevig neerzet,

diep ademhaal,

diep mijn hakken duw in deze rode aarde

Ik ervaar het gevaar en ja ik zing luid

Opgelucht

Ai deze barre tocht maakt nog een bard van

mij!

Vanaf hier ga ik dansend

Eerder stierf ik niet, ik bedierf gewoon

Maar vanaf dit punt laat ik onbedaarlijke

zin zien

Dat kan

6. (14)

JANNI:

De geur van de rozen vermengt zich met die

van de hyacint

TOMMI:

Waar de wanen elkaar raken ontmoet de macht

zijn onzinnige werkelijkheid

Het berekenbare getal regeert

De stakkers die zich herkennen in het

verhaal van allemaal bepalen de maat

Maar ik zal jou vertellen dat mijn motieven

zuiver waren

Was ik dienstbaar dan was het zuivere

dienstbaarheid

Was ik nieuwsgierig dan was het zuivere

nieuwsgierigheid

En mag ik jou er voorts aan herinneren dat

de baan die ik ben gegaan zelden raakte

aan een collectieve waan?

En als ik dat kan–en ik zie er toch echt

niet onaardig uit–dan kun jij dat toch

ook?

Ik ben toch niet als enige daar geweest waar

verwekkende en afstammende inwisselbaar

bleken?

Lieve Dierbare, ik vertel je toch geen

geheim wanneer ik onthul dat jij onder je

kleren even naakt bent als ik?

Heb jij nooit de dode gezien die in

foetushouding klaar lag om in verstofte

vorm verder te bestaan?

In jou en door jou en met jou

En in en door en met iedereen die jou

omringt

Ontroert dit afscheidsbeeld je niet?

Ontroert deze verstofte vorm je niet

vruchtbarender dan de steriliteit van

de stralendste fotolach?

Ah laten wij nu even rusten

Dat dit–wat wij hier nu meemaken–even op ons

in kan werken

Ik heb inmiddels wel begrepen dat aan deze

tocht nooit een einde zal komen

Ja wij hadden het geluk altijd al aan onze

kant!

Kom, even plat met onze rug op deze rode

aarde

Sluit je ogen en laat de informatie die nu

door je spieren opgenomen is

doorvloeien in de rest van je organisme

O dit is bedwelmend

Loom word ik, vredig, gevuld

Ik maak contact met het externe bestaan

Met daar waar geen waan ooit is gegaan

Wat een feest, wat een feest, lieve Dierbare

ben jij hier al eerder geweest? hier,

waar geen middelpunten zijn?

7. (15)

JANNI:

Twee Zwerfkeien, bewegend in het

schemergebied tussen binnen en buiten

TOMMI:

Laten wij kijken of wij een paard kunnen

vinden dat ons gezelschap wil houden

En ook al kunnen wij er geen vinden,

wij gaan ons niet schuil houden in de flat

vol met afgezaagde levens

Dat was deel van de afspraak of was je dat

ook vergeten?

O je glimlacht, dat vind ik fijn

Vertel mij

Waarom sluiten ze zich daar vrijwillig op?

Waarom begraven ze zich in het ene en het

andere ding?

Waar staren ze naar als in hun ogen die

glans verschijnt?

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Knoop je vest dicht, het gaat nu een stuk

kouder worden

8. (16)

JANNI:

Tierelantijnen verfijnen de grove bokaal

Peterselie in overvloed

De Liefste zal smullen

TOMMI:

Stel je voor lieve Dierbare, je bent een kat

met een vacht van robijnrode bovenharen en

violette onderharen

Stel je voor, je bent een kat met een vacht

van appelgroene bovenharen en indigoblauwe

onderharen

Stel je voor, je bent een hond zonder benen

die ligt in de armen van een man

voor wie een dagelijks geluksmoment met jou

levensnodige voeding is

Nu niet de fout begaan direct over-

enthousiast te worden

Alles wat voorbij komt zijn niet meer dan

prille aanzetten tot vermoedens

Geef de tijd de tijd

Pas als het gaar is zullen wij weten of het

waar is

In de tussenliggende periode echter zal

niemand het je kwalijk nemen

indien je je pretpasjes polijst

Zeker ik zal je bemoedigend aanmoedigen

En–wie zal het zeggen–komt het ooit nog eens

tot een duet

Is dat geen leuk vooruitzicht?

Ik dacht het wel

O je voelt je onder druk gezet, nee pret en

druk gaan niet samen

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Laten wij wat wij nu nog aan voedsel hebben

in ieder geval delen

Misschien heb ik iets wat jij lekker vindt

en heb jij iets wat ik lekker vind

Dat kan

Ach dit gebakkelei vermoeit je?

Zeker, de lucht is blauw dat zie ik, de

vogels jubelen dat hoor ik

Dus ik zal je nu verder mijn confidenties

besparen

Wij zullen ook alle energie die ons vandaag

nog rest nodig hebben

om voordat de zon ondergaat een prettig

bedje te vinden

Oké spring mee met Mama Coma

Ik heb er alle vertrouwen in dat het ons

gaat lukken

om na een verkwikkend verblijf in de

nachtelijke psyche

fris en klaar te zijn voor het feest van

morgen

O je had dat nog niet gehoord?

Ja lieve Dierbare, morgen een feest

zoals er nog niet eerder een is geweest

En wij zijn ook uitgenodigd, jij en ik

Is dat geen leuk vooruitzicht?

Ik dacht het wel

9. (17)

JANNI:

Woest woest springen,

woest woest glijden,

woest woest zweven ja

TOMMI:

Wat een rommel op de kolderzolder

Het valt niet mee om tussen de hopen

vuurpijlen te manoeuvreren,

éen onbehouwen beweging en de boel zal

ontploffen

Ow jha, jouw zuchten verlichten mijn route,

doen mij het gevaar verstaan

Hoe schattig en onschuldig het is

Aah, laat mij leunen op jouw kreunen,

laat mij trachten te lachen om jouw klachten

Mijn klachten heb ik in bruikleen gegeven

Tegen een goede prijs–dat mag ik wel

verklappen

Een aan te raden constructie, maar niet

zomaar voor iedereen toegankelijk:

JANNI:

Kattebelletje verzamelen en catalogiseren

daarna

Inpakken in met fluweel beklede kistjes en

tentoonstellen daarna

Negen lokaties met ieder een essentieel

verschillende natuurlijke staat

Per lokatie met een verborgen camera

het gezicht van éen van de toeschouwenden

fotograferen

De negatieven handgroot afdrukken op lappen

katoen–kussensloopformaat–en de aldus

verkregen beeltenisvlaggen laten wapperen

in de nachtwind

Twintig nachten bij een kracht van vijf en

een richting zuidwest

Uiterste pauzeperiode tussen twee wapper-

nachten negen etmalen,

zodat de totale periode nooit de honderd-

tachtig etmalen overschrijdt

Indien tijdens de operationele periode

kracht en richting langer dan negen etmalen

niet aan de gestelde condities voldoet

dan dient iedere beeltenisvlag op de

navolgende wijze behandeld te worden:

Negen opeenvolgende nachten het hoofdkussen

overtrekken met éen van de negen vlaggen,

beginnend met de vlag die het nummer 1

draagt en eindigend met vlag nummer 9

De lippen drukken op het voorhoofd van de

beeltenis,

het voorhoofd drukken op de mond van de

beeltenis

en in slaap vallen met de gedachte

'wat ben ik alleen'

's Ochtends na het wakker worden de vlag

opvouwen, dusdanig dat de beeltenis

verdwijnt

Het vouwsel besprenkelen met een

bloemenparfum naar keuze

Nu met ontspannen lippen en gecontroleerd

middenrif blazen, achtereenvolgens

richting bovenkant van het leven, richting

onderkant, richting achterkant en als

laatste richting voorkant

– hand houden op de plaats waar in het

vouwsel de beeltenis vermoed wordt

Vorm de gedachte

'bedankt voor uw prachtige gezicht'

Met een energiek gebaar het vouwsel opgooien

en laten liggen hoe en waar het

terechtkomt

TOMMI:

Voor diegenen echter die het sterven slechts

aan anderen overlaten

is er hoe dan ook geen enkele hoop

JANNI:

Ook al brengen ze de tegels tegelijk met de

bonbons terug

Ook al weren ze vreesaanjagende praatjes

over jagers en geweren

Ook al kruimelen ze kruimige aardappels en

poten ze deze in potaarde

Ook al brengen ze bewondering op voor die

wonderbarende baarmoeder

Ook al pleiten ze voor de pleitbezorgende

die met zorgeloze inzet pleit

Ook al schrijven ze in spiegelschrift

berichten op bewegende gezichten

10. (18)

JANNI:

Waterlanders en vuurlanders bereiken elkaar

Meteorieten versieren haar voetafdrukken

Ook in de stad kan het stil zijn

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

Woest woest woest de wind

Zoek beschutting achter de schutting

Mijn bloed zo onstuimig dat de tinteling

mijn huid verbrandt

Druk je oren plat tegen je hoofd lieve

Dierbare, want woest woest woest de wind

Vond je jouw bestemming, toen

het door jou verwekte kind ter wereld kwam?

toen het groeide en stierf en voedde en weer

groeide?

Verwarm met je handen je tanden als je

lacht, deze kou is niet mis

Nog even en wij zullen de wind in de rug

hebben

Dan zal het gedonder van het water heel

anders klinken, neem dat maar van mij aan

Is dit geen ongehoord geluid?

Pas op, de rand wordt steeds smaller

Fijn dat wij samen zijn!

O ja, fijn dat wij samen zijn!

Ervaar jij dit ook zo?

Ja neem jij nu de teugels ja!

Ja ik zal je volgen

Zie je, dat pad had ik niet gezien

O je volgt het hondenspoor, nu zie ik het

Heb jij het water ooit zo hoog zien staan?

Springen nu en glijden

O woest woest woest deze wind

Mijn voeten raken amper nog het zand

Het lijkt wel alsof wij nu echt zweven,

alsof wij niets wegen!

Kijk hoe het gewicht van mijn gezicht

vervliegt

O mijn ogen branden

Het zand geselt mijn gezicht, of is het de

wind die het zand geselt?

of is het het zand dat met de wind speelt?

en breken wij dit spel?

Kun je wat harder schreeuwen, ik hoor je

antwoord niet

Je kent toch alle verhalen die verhalen wat

zich hier zoal afspeelt?

En had je op basis van alle verhalen die

verhalen wat zich hier zoal afspeelt

verwacht wat je hier nu meemaakt?

Wat jij meemaakt en wat ik meemaak en wat

wij meemaken?

Is het niet–in éen woord–wonderlijk?

Of–in éen ander woord–verpletterend?

Ben je nog bij mij?

Stoer gaand tegen deze verwoestende wind?

Deels niets vermoedend deels achterdochtig

Nee je bent nu niet stout meer

Lief lief Troeteltje

Laat je groeten

Laat je voeten kussen

Op de wreef en tussen je tenen

En dan verder langs je enkels

Tot je je lichaam voelt als een warm bruisend bad

Scene 4 Het accent ligt op het ZITGEDEELTE.

De aandacht van KINDJE en SHIRL blijft op het podium tot TOMMI, JANNI en TOOTJE zich ontspannen bij hen voegen. ROCKO heeft nog wat werk op het podium en komt er dan ook bij.

SHIRL: Indrukwekkend. Gefeliciteerd.

TOMMI: Dank je.

SHIRL: Jullie ook gefeliciteerd.

TOOTJE: Dank je.

JANNI: Dank je, fijne Vriendin.

KINDJE: Bij het eerste deel vroeg ik het me nog af. Maar dit was heel sterk.

TOMMI: Wat vroeg je je af?

KINDJE: Of de muziek een goed idee was.

(SHIRL staat op en spoelt de glazen die op tafel staan in de emmers water die hiervoor bestemd zijn.)

TOMMI: Niet te swingend?

SHIRL: Ik had de associatie met fado. Fado Rap.

JANNI: Swingende Fado.

SHIRL: Smachtende Swing.

KINDJE: Heel toepasselijk voor Stiertje.

TOMMI: Nu je het noemt. Het is zo.

JANNI: Dat swingende komt helemaal van Tootje. Dat stond niet per se op de cd's waarmee ze aan het werk zijn gegaan. Ik vind het ook gedurfd.

TOMMI: Ik heb dat zeker niet zo gehoord toen ik me in het materiaal inluisterde. Maar zoals het nu is neemt het me echt helemaal mee.

KINDJE: Is dit wat jij doet Tootje?

TOOTJE: Tot nu toe heb ik eigenlijk veel onuitgesprokener gewerkt. Meer standaard rap zeg maar, beetje hiphop.

KINDJE: Er waren momenten dat ik Stiertje zag rondlopen daar. Nee, niet lopen. Alsof jullie drie samen zij was.

TOOTJE: Was swing haar muziek?

KINDJE: Helemaal niet, van die afschuwelijke funk was haar muziek. En een kleine afdeling Satie, Mompou, Keith Jarett, Chick Corea, van dat werk. Dat ik me die namen nog herinner.

JANNI: Dat zijn allemaal op een bepaalde manier wel swingende piano's.

KINDJE: Voor een specialist als jij kan dat best zo zijn Schat, maar in mijn praktijk met haar zag ik het als de oases van haar platencollectie. Altijd muziek die meid. Om gillend van te worden.

TOOTJE: Met jou ook?

TOMMI: Bij vlagen zonder ophouden. Behalve als zij alleen was, dan nooit. Net als sigaretten. Als ze alleen was rookte ze nooit.

TOOTJE: Dus jij bent goed thuis in de funk?

TOMMI: Schei uit.

SHIRL: En jouw muziek?

TOMMI: Ik heb haar al mijn cd's gegeven, maar we hebben het er nooit over gehad.

SHIRL: Dat is wat!

TOMMI: Ons normaal. Maar als ik er nu je het noemt bij stil sta.

JANNI: Is het om stil van te worden.

TOMMI: Je zegt het.

JANNI: En, staat het er weer goed op?

ROCKO: Yo. Van A tot Z.

KINDJE: Makkelijk met die apparatuur?

ROCKO: Als het mij lukt, is het makkelijk.

KINDJE: Het zou mij nog lukken?

ROCKO: Zelfs jou zou het lukken.

JANNI: Anders verkochten ze die dingen ook niet. Als een kind het niet zou kunnen bedienen.

SHIRL: Wauw Janni.

ROCKO: Een toost. Dat haar fans het kado dat zij voor hun in petto heeft in dank zullen aanvaarden.

SHIRL: Jij speelt gevaarlijk spel.

ROCKO: Ik ken het derde deel ook al.

JANNI: Ik doe mee.

ALLEN: Proost!

TOMMI: En dat de fans van Janni en de fans van Tootje.

ROCKO: Idem.

ALLEN: Proost!

SHIRL: Nou, commentaar Tommi.

TOMMI: Ik vind het echt fijn dat je zegt dat je de aanwezigheid van Stiertje voelt. Want jullie hebben wel gehoord dat ik in dit tweede deel jij echt opgevat heb als dat zij dit is. Een soort dialoog tussen haar en mij. Of tussen haar psyche en mijn psyche. En wat me dan achteraf zo verbaasd heeft is het actuele ervan. Bijvoorbeeld 'stoer gaand tegen deze verwoestende wind, deels niets vermoedend deels achterdochtig'. Dit heb ik drie dagen voor ze dood was genoteerd. Dat was zo'n vreemd woord voor mij toen ik dat schreef, gegeven de situatie. Achterdochtig. Maar het bleef zich opdringen. Dat heeft een hele middag geduurd. Dat ik het tegenhield. En uiteindelijk opschreef. En toen heb ik het doorgekrast. Maar ik kon pas overeind komen nadat ik het toch weer opnieuw neergeschreven had. En tot die tijd kwam er ook echt helemaal niets anders in mijn hoofd.

JANNI: En dat allerlaatste. De afsluiter van dit deel. Dat heb ik je al steeds willen vragen.

TOMMI: 'Nee je bent nu niet stout meer'. Dat bedoel je?

JANNI: Uhu.

TOMMI: Ik vertelde straks toch van die razendmakende honger. Dit is van de laatste dag voordat zij dood was. Ik werd verpletterd. Zo scherp de pijn. Over wat ik miste voordat ik wist wat van mij van belang is. En omdat ik niet opnieuw wilde vertrekken. Naar waar mijn vuisten als verstijfde ballen aan mijn gebogen polsen steken. En de mist in mijn hoofd mijn oogleden dichtplakt. Daarom moest ik haar verrot vloeken. Die honger kon ik gewoon niet gestild krijgen. Want ik ben echt niet zuinig geweest met al het lekkers dat mij aangeboden is. Dus dan ga je zoeken in de hoeken van een andere tijd en een andere plaats. Naar de oorzaak. Maar die dag was het zo helder dat deze andere tijd en deze andere plaats allebei vervlogen waren. En toen heb ik dat genoteerd. Maar ik had nog steeds geen besef dat ik het tegen haar had.

ROCKO: De laatste dag dat ze leefde!

TOMMI: Jullie weten toch dat ik naar Tootje in Nederland gebeld heb? Dat was de dag na die notitie. Vroeg die ochtend was ze dus doodgegaan. Dat drong zich ook heel sterk op, dat ik dat moest doen.

KINDJE: Was jij het naar wie ze die ochtend gebeld heeft?

TOOTJE: Ja dat was toen eventjes heftig, wat daar achteraan kwam.

JANNI: Ik vraag het omdat een onderliggende lijn in alle teksten bij elkaar ook veel weg heeft van een affectieve inhaalmaoeuvre. Terwijl ik op de een of andere manier de indruk had dat jullie uitzondelijk goed met elkaar waren. Ik heb natuurlijk wel gehoord dat je haar in het laatste deel een monster noemt.

KINDJE: In 1976 was Stiertje meer dochter van haar ouders dan moeder van haar kind, kan ik getuigen.

TOMMI: En in 1986?

KINDJE: Ook.

SHIRL: Vertel Janni.

JANNI: De klinische term is paroxysmale ziekte. Er zijn er verschillende. Energie wordt opgehoopt. En die moet dan een ontlading krijgen. De éen houdt dit vast de ander dat. Hysterie is zo'n ziekte. Iemand die hysterisch is verdringt de behoefte aan tederheid. Ja Engel ik vertel je wat er in de boekjes staat.

SHIRL: Niemand hier heeft het idee dat je de kunst van de verleiding op Tommi aan het oefenen bent.

KINDJE: Goeie Shirl.

JANNI: Maar bij mensen die echt hysterisch zijn is dat een steeds terugkerende cyclus van verdringing die leidt tot een kramptoestand die leidt tot een ontlading.

ROCKO: Vulkanische uitbarsting.

JANNI: Vulkanen ja. Terwijl het er hier meer op lijkt dat iets wat ooit opgehoopt is heel lang ingekapseld gelegen heeft voordat het nu doorgebroken is.

TOMMI: Nadat ze dood was. Nou toch wel die hele zomer. Ik heb me een beetje overeind gehouden door met dit huis bezig te zijn. Maar ik was een wrak. Ik verkeerde inderdaad in sferen waar oud zeer wordt verteerd. Ik zat in de naruis.

TOOTJE: Grote turbulentie onder het kalme oppervlak.

TOMMI: Je zegt het. Het is dat ik de ingeving had gehad om even helemaal geen afspraken te maken. En dat ik daar dan ook gehoor aan gegeven heb. Dat ik de boel stil had liggen. Want ik zou echt niet na een dagje uitvaart weer hup gewoon.

JANNI: Nee.

ROCKO: Nee.

SHIRL: In september, toen had je het rond met dit huis.

JANNI: Ja, eind september. Toen ik zestig werd.

TOMMI: Nou, rond. Eind februari heb ik pas de handtekeningen gekregen.

JANNI: Zoals het nu is kun je er in de winter ook niet bij. Behalve met een tractor.

TOMMI: Dat gaat veranderen.

SHIRL: Vertel het ons.

TOMMI: Momentje. Ik wil nog even doorgaan op wat Janni aanzwengelt.

ROCKO: Mooie plannen liggen er.

TOOTJE: Vind ik ook.

JANNI: Zo meteen. Engel, wat wou je nog kwijt?

TOMMI: Na die eerste maanden. Nadat ik de notities van deel drie had gemaakt. Nou dat weten jullie, toen ben ik tot ver in oktober nog bijna dagelijks met Walli weggeweest. Het was zo, dat ik merkte dat mijn antenne altijd op haar afgesteld had gestaan. En die zender zweeg, toen ze dood was. En daardoor begonnen andere signalen, die daarvoor altijd weggedrukt waren, die begonnen door te komen. Onwennig. Nee Stiertje was echt geen vrouw die zich wou laten roepen door 'mama mama'. Maar het kind dat 'mama mama' geroepen zou hebben bleek nog steeds in mij te zitten. En toen het verbod opgeheven was, hoorde ik mijn stem heel hard 'mama mama mama' roepen. Zo heb ik gerouwd. Walli trok zich er weinig van aan. Ook van mijn gehuil niet. Ik was wel verrast, door mijn trouw aan die vrouw die mij baarde maar nooit bemoederde. En zo nam ik afscheid, van het kind dat nooit bemoederd werd. En ik heb toen ook in mijn eigen lichaam haar laatste momenten ervaren. En daarom weet ik dat het haar darmen zijn geweest. Dat die zo opgezwollen waren dat haar hart geen ruimte meer had. Wat ik in die maanden. Wat ik in dat jaar ervaren heb. Dat zie ik eigenlijk als de uiteindelijke opvoeding die ik van haar gekregen heb. Waar ze mij in dat jaar kennis mee heeft laten maken. Het aardse bestaan en de dood. En een zinnigere opvoeding, lijkt mij eigenlijk niet mogelijk.

JANNI: Maar je honger was niet over.

TOMMI: Direct na haar dood was die continu. En als ik probeerde de zender die zij geweest was te zoeken. Om te proberen contact te maken. Dan werd ik acuut bevangen door een extreme uitputting. Nu is die honger nog maar een fractie. Ik heb nog wel eens een aanval. Wat de echte verandering is, is dat de klachten verstild zijn. Mijn gemis is winst gebleken. Op een bepaalde manier dan hè. Ik zat met de obsessie dat ik geen leven had wat ik mijn leven kon noemen. En door dit jaar is dat verdwenen. Die obsessie. Ik sta midden in mijn leven. Dat is gebleken. En dat is mij alles waard. En dit zie ik toch als een gevolg van de band die er dan toch was. Tussen haar en mij.

KINDJE: Weten zij dat je het ook over Pepe hebt?

JANNI: Wie is Pepe?

KINDJE: Haar papa.

JANNI: 'De dode die in foetushouding klaar lag'! Daar heb ik nooit bij stilgestaan dat jij je vader ook kende. En dat die ook dood is.

TOMMI: Nu (?).

KINDJE: Twaalf jaar geleden.

TOMMI: Ja. Ja dan was ik negentien. En hij net geen veertig. Ook nooit ziek geweest. Een dan hou je er, na zo'n ervaring, toch nog geen rekening mee dat iemand van nog geen vijftig ook zomaar ineens kan gaan.

KINDJE: In 1995.

JANNI: Toen woonde ik al hier.

TOMMI: Ja dat weet ik. Niet dat jij hier al woonde, maar dat het 1995 was. Toen ik daarover gebeld werd wist ik het ook voordat ik de hoorn opnam. Maar daar had ik eigenlijk een heel rustig gevoel over. Zeker twee jaar heb ik hem iedere nacht het moment voor ik in slaap viel gezien. En daarna alleen nog soms in een droom. Een paar hele heldere dromen.

ROCKO: 'Stort je in het verderf van je erfenis'. Dat moet jou aanspreken Shirl.

SHIRL: Ja dat moet. Je erin storten en ermee afrekenen. Anders kun je nooit veel meer dan doorrollen in een uitgesleten spoor. Maar het hele deel komt bij me binnen Lieverd. En dan ligt voor mij de clou erin dat verwekker en nakomeling inwisselbaar kunnen zijn. Met verwekker bedoel je hier je moeder? Zo heb ik het verstaan.

TOMMI: Ik weet het niet. Allebei denk ik. Haar en hem.

SHIRL: Als je ermee af aan het rekenen bent, kom je dat tegen ja. Dat verwekker en nakomeling inwisselbaar kunnen zijn. Zo complex is dat. Voor mij was het nooit een obsessie dat ik niet een leven had wat ik mijn leven kon noemen. Hoe ik bezig was had wel iets obsessiefs, daar niet van. Maar ik wilde iets omvangrijkers. In het centrum van mijn leven staan, dat wilde ik helemaal niet. Een leven dat enkel maar mijn leven was. Maar ik ben nu ook veertig en behalve mijn erfenis heb ik nu ook een eigen geschiedenisje. En dat groeit met ieder etmaal dat ik leef.

JANNI: Daar kan ik me iets bij voorstellen.

TOOTJE: Omdat hij dat nou net zegt over die paroxysmale ziektes en jij het over dromen hebt. Daardoor komt bij mij terug wat ik al tegen je zei. Dat rommel op de zolder wijst op gefilterde herinneringen.

TOMMI: En brand op zolder, dat je op het punt staat door te slaan. En als de brand door het dak slaat, was dat niet een teken dat je echt geestelijk gestoord bent?

TOOTJE: Je zegt het. Dus misschien is het echt wel zo dat je door dit te schrijven jezelf echt beter gemaakt hebt van iets dat op de loer lag.

TOMMI: Of zij heeft mij laten weten dat bij haar de brand geblust was. En dat ik mij niet langer de zorgen hoef te maken die ik mij altijd gemaakt heb.

KINDJE: Ik vind dit een fijn gesprek. Ik ben over een aantal dingen te gemakkelijk heengegaan. Van Stiertje. Van jou. En van mezelf ook. Je krijgt een kus van me.

TOMMI: En jij krijgt een kus van mij. Want als ik hier niet had kunnen komen dan wordt het me nu extra duidelijk dat het inderdaad heel goed zo had kunnen zijn dat ik behoorlijk doorgedraaid was. En Shirl krijgt ook een kus. En Janni ook. En Rocko ook. Nog een keer voor hoe jullie verleden jaar met mijn 'verdwijning' omgegaan zijn. Want als jullie mij aan Beer uitgeleverd hadden dan weet ik nu nog beter hoe het had kunnen ontsporen. En Tootje krijgt ook een kus.

JANNI: Waarom krijgt Ms. Take een kus?

TOMMI: Omdat. Omdat zij de schalen gaat halen die op de keukentafel klaar staan.

KINDJE: Ik loop even een stukje.

JANNI: Goed Schoonheid. We zullen wat voor je overlaten.

SHIRL: Tot zo Schat.

KINDJE: Tot zo.

ROCKO: Yo Kindje. Tot zo.

TOMMI: Je bent wel op tijd terug voor het derde deel hè?

ROCKO: Dat komt niet op vijf minuten. Wel?

TOMMI: Niet op vijf.

KINDJE: Tot zo. (Gaat naar buiten.)

TOOTJE: Tot zo. (Gaat naar binnen.)

SHIRL: Ja de 21ste van maart. Toen jullie bij mij waren. Toen was je net begonnen het hier schoon te maken.

TOMMI: Eigenlijk leeg. Het was niet vies.

ROCKO: Als je ziet wat ze in anderhalve maand al voor elkaar heeft.

TOMMI: Het scheelt dat je hier een vuurtje mag stoken. Wat een gras in éen maand. Ik noem het maar gras, maar van alles hè?

ROCKO: Dat kunnen de paarden niet wegwerken.

SHIRL: Hoe hoger het groen, hoe meer muggen.

TOMMI: Dat heb ik al gemerkt dat die nu minder zijn.

ROCKO: Zo, in het derde deel, komt er iets over gras voorbij.

TOMMI: Ik ben er ook wel een beetje ambivalent over om op deze plaats de cultuur in stelling te brengen tegen de natuur. Wat je allemaal aan moois moet uitrukken. Dat gaat me niet bij alles even makkelijk af. Maar ik hou er dan nog wel van als die mannen aan het zeisen zijn.

SHIRL: Ik herken dat dilemma. En wat je met het zeisen hebt ook. Bij mij komt er geen machine op het terrein.

JANNI: Ja. Dan ook nog deze hele Banntie gerepeteerd.

SHIRL: Praat er maar overheen.

JANNI: Waar overheen Twiets?

SHIRL: Waar overheen Janni?

ROCKO: Over die monstermachine van je.

SHIRL: Rocko weet waar ik het over heb.

JANNI: Mijn halve straat weet dat. En die vinden mijn machine fantastisch.

SHIRL: Dat jij met jouw oren dat geluid.

JANNI: Dat is waar je een vraag over had? Had dat eerder gezegd.

SHIRL: Ik heb dat meteen verdrongen toen ik zo'n machine bij je zag staan.

JANNI: Éen keer is ze bij me geweest. Al de jaren dat we hier wonen. En dat is wat ze er van meegenomen heeft. Nee Twiets, dat kan ik me voorstellen dat je je daar wezenloos van geschrokken bent. Maar ik schrik er op mijn beurt van dat je dat voor mij geheim gehouden hebt.

ROCKO: Het is een PR-machine.

JANNI: Zie je, hij begrijpt waar ik in mijn realiteit mee te maken krijg.

ROCKO: Maar zeker. Ook nog de hele Banntie gerepeteerd.

TOMMI: Ja dit huis en deze plaats hebben me een enorme stoot energie gegeven. Geven me iedere dag een stoot energie.

JANNI: Té afgelegen voor mij.

TOMMI: Een stokpaardje van Janni.

JANNI: Maar met Shirl heb ik daar nooit over gehad.

TOMMI: Ken jij een idealere plaats. Dichtgemetselde studiootjes. Kunstlicht.

JANNI: Om te repeteren bedoel je.

TOMMI: Ja. Ik moet er niet meer aan denken.

JANNI: Daarvoor is het hier ongeëvenaard.

TOMMI: Dacht ik ook. En ik weet gewoon dat dit een plek is die mensen trekt. Dat ik er eerder moeite voor zal moeten doen om nog een beetje alleen te kunnen zijn hier.

JANNI: Ik heb het toch goed begrepen. Dat Tootje nu een jaar minstens zou blijven?

TOMMI: Met Tootje heb ik nog nooit éen aanvaring gehad.

SHIRL: Waar blijft ze?

TOMMI: Die zal wel wat extra's aan het maken zijn. Een of ander spectaculair bloemen-gerecht of zo.

JANNI: Lekker.

SHIRL: Lekker?

TOMMI: Ze zou er een volle baan aan hebben gehad als ze op alle verzoeken ingegaan was. Dat is wat ze hier wil gaan doen dit jaar. Een groot bloemengebeuren in gang zetten.

SHIRL: Klinkt goed.

JANNI: Verleden maand heeft ze een paar keer paardenbloemsalade gemaakt.

SHIRL: Daar heeft ze niet ver voor hoeven lopen om die te plukken. Lekker?

JANNI: Was goed. Een beetje bitter.

ROCKO: Als in plaats van de koffieboon de paardenbloemwortel geëxploiteerd was, zag jouw erfenis er anders uit.

SHIRL: Niet de koffieboon maar de nootmuskaat is mijn schande Lieverd.

ROCKO: In ieder geval schijn je van die wortels een koffieachtige drank te kunnen maken. In september gaat ze het doen.

JANNI: En jij houdt helemaal niet van koffie.

ROCKO: Maar misschien net wel van paardenbloemwortelextract.

SHIRL: Wat wij paardenbloem noemen noemen ze hier hondenmelk.

TOMMI: Dat zal Tootje leuk vinden.

ROCKO: Ik kijk of ik wat kan doen. Nee?

TOMMI: Zelf wil ik een boomgebeuren in gang zetten. Er staan er hier in de driehoek echt hele mooie. Daar zaden van planten. Hier direct om het huis.

JANNI: Kersen noten perziken pruimen appels. Groeit hier allemaal. Peren. Ontzagwekkend goed.

TOMMI: Geen fruitbomen.

JANNI: Wel mooie bloesems.

TOMMI: Die er staan laat ik ook staan. Meer een beetje parkachtig. Een rij esdoorns langs het pad, mooie herfstkleuren, en veel schaduw. En aan de achterkant een bosje berken, voor het geluid, een stuk of twintig. En dan een paar eenlingen die wat trager groeien.

SHIRL: Je wil ze kunnen vertroetelen.

TOMMI: Je zegt het. En als mijn contract dan afloopt, zijn zij volwassen.

JANNI: En jij tachtig.

TOMMI: Als ik dat haal. En als er een jaartje bijkomt en ik ben nog steeds hier dan zullen ze me er niet uitschoppen denk ik.

SHIRL: Hoeveel mag je hier in cultuur brengen? Heb je daar afspraken over?

TOMMI: Niet echt nee. Er is wel genoemd dat het niet de bedoeling is dat ik meer dan éen hectare omhein. Misschien is een paar geitjes wel een idee voor het gras.

ROCKO: Een klein weitje kunnen die wel weg werken.

SHIRL: En het elektra en de warmte ga je met zonnenenergie doen hè. Alles?

TOMMI: In de parketkamers laat ik de tegelkachels staan, dus ik zorg ook dat ik hout heb. En een flinke voorraad kaarsen. Die ga ik misschien wel zelf maken. En als de computer een keer uitvalt of de telefoon omdat ik de batterijen niet op heb kunnen laden, nou dan is dat maar zo.

JANNI: Heb je dat al uitgezocht?

TOMMI: Ja daar is al iemand voor. De broer van Tünde. Hij komt overmorgen ook naar onze hongaarse presentatie.

JANNI: Laci? Je hebt het over Laci?

TOMMI: László ja.

ROCKO: Jouw masseur?

JANNI: Ja dat is de broer van Tünde. Ik heb hem ook uitgenodigd voor onze hongaarse middag.

TOMMI: Daar heeft hij mij niets van verteld. Maar die gaat het dus doen. De paar paneeltjes die er nu staan heeft hij ook gedaan. Gewoon iets meer van hetzelfde, dat ik net iets meer heb dan nu. Augustus september is de afspraak.

JANNI: Hartstikke goed. Hoe ben je bij hem gekomen?

TOMMI: Omdat hij het is die hier in de omtrek alle tv-schotels doet. Daarom vroeg ik of hij ook voor internet een schotel aan kon sluiten. En zo kwamen we op electriciteit. En zo dus.

SHIRL: Ja Vriend van me, het heeft ook voordelen als je de taal spreekt. Goeie masseur?

JANNI: De beste. Er bestaat voor mij geen betere. Maar masseren en converseren is nooit mijn favoriete combinatie geweest.

SHIRL: Hoe vaak?

ROCKO: Zes keer in de maand. Was het toch?

JANNI: O dat ben je niet vergeten. Dat heeft indruk op je gemaakt. Het is nog steeds zes keer. Maar toevallig Twiets, ben ik afgelopen jaar heel serieus met de taal bezig geweest.

SHIRL: O jij hebt ook geheimen voor mij hoor ik.

JANNI: Kutyatej, dat wist ik bijvoorbeeld.

TOMMI: Tuurlijk Kutyatej. Hai tante Kindje.

KINDJE: (Loopt door naar binnen.) De tafel nog steeds leeg of al weer?

ROCKO: Nog steeds.

TOMMI: Deze hele omgeving was trouwens allemaal bos ooit. Dit huis is gebouwd met hout van bomen die hier groot zijn gegroeid . Het was het houtvesterhuis van dit gebied.

ROCKO: En ze hebben niet op een boom meer of minder gekeken. Onder het stucwerk zijn alle plafonds massief eiken, handgesneden balken van vijtien bij vijftien, aansluitend. En ze overkappen vijf meter. Hoe lang is die vleugel op het noorden?

TOMMI: Vierentwintig meter.

ROCKO: Vijftien bij vijftien. Dat zijn er tien in anderhalve meter, honderd in vijftien, hondervijftig in tweeëntwintig en een half. Honderzestig dus. Keer vijf en een half, want ze liggen aan allebei de kanten zeker zo'n stuk op de muur. Dus dan zit je op honderzestig keer vijf is achthonderd. En dan nog tachtig. Dus zeg maar negenhonderd meter balk. Eiken. Van vijftien bij vijftien. Reken jij nu even uit hoeveel bomen dat zijn Janni. En hoeveel hectare daarvoor gekapt is.

SHIRL: Éen hectare zou al erg veel zijn. Vijftien bij vijftien zei je. Eiken. Dus dat hoeven geen hele oude bomen geweest te zijn. Drie balken uit éen boom zou ik denken. Hooguit veertig bomen dus. Zeg voor het gemak negenenveertig. Zeven bij zeven. Vijf meter afstand. Dat is dan een perceeltje van vijfendertig bij vijfendertig meter.

ROCKO: Maar dan hebben we het pas over éen vleugel. En de westvleugel is even lang.

(TOOTJE en KINDJE terug van binnen, ieder met een grote schaal; éen met gebak, éen met thee.)

JANNI: Hier heb je zo lang over moeten doen?

ROCKO: Ja praat er maar overheen.

JANNI: Waar overheen Rocko?

SHIRL: Over de bloemen.

ROCKO: Shirl weet waar ik het over heb.

JANNI: O de bloemen. Tootje, staat het bloemengerecht nog binnen?

TOOTJE: Welk bloemengerecht?

TOMMI: Ik heb over je opgeschept. Waarom je zo lang wegbleef.

TOOTJE: Was ik zo lang weg dan?

JANNI: Behoorlijk.

TOOTJE: Ik heb wat smsjes beantwoord. Dat kwam er maar niet van. En dat kan een beetje uitgelopen zijn. Maar jouw thee wordt daar alleen maar lekkerder van.

JANNI: Nou kom op met die sütemény. Ze zien er weer te lekker uit Shirl.

KINDJE: Janni!

SHIRL: Hij is hongaars aan het leren.

TOMMI: Shirl vertelt net dat wat wij paardenbloem noemen dat dat hier hondenmelk heet.

TOOTJE: Leuk.

TOMMI: Kutyatej. Kutya is hond en tej is melk.

TOOTJE: Nou voor wie wat tej in de thee wil heb ik hier een kannetje warm. En suiker heb ik ook nog nergens ingedaan. Ik vind ze er ook verrukkelijk uitzien. Ik moest me in de keuken echt inhouden.

SHIRL: Oké smullen. Is dit van water uit de fles of uit de put?

TOOTJE: De put.

TOMMI: Ik heb het laten testen.

SHIRL: En goed?

TOMMI: Echt goed. Ik vermoedde het ook wel want nergens in de hele driehoek is industriele landbouw hè. Maar wat zo'n rivier allemaal meevoert? En wat dat met het grondwater hier doet?

SHIRL: Lekker ook.

KINDJE: Heel lekker Poes.

JANNI: Ja lekker hè?

ROCKO: Lekkerder dan wat ik uit de kraan krijg. Ik laat die bij mij nu ook testen. Kortzichtig dat ik dit nu pas doe. De regenwaterreservoirs staan evenveel droog als dat er wat in zit. Dus ik hoop ook op een positieve uitslag. En dan kijken of de paarden het lusten.

SHIRL: Prima idee. Als mijn tuinen droog staan gebruik ik het ook.

(TOMMI loopt naar het podium.)

JANNI: Eet je je gebak niet?

TOMMI: Ik moet nu geen zoet in mijn mond.

JANNI: Daar heb ik geen last van. Jij Tootje?

TOOTJE: Nee.

TOMMI: Je mag het gerust hebben.

ROCKO: Waar we nu zitten wordt het zwembad. Ook met water uit de put.

JANNI: En een paar monsterpompen.

ROCKO: Een paar kleintjes zeker. Het wordt onderdeel van een irrigatiesysteem. Meest natuurlijk verval.

SHIRL: Klinkt goed. Overdekt?

ROCKO: Overdekt en dan die wand helemaal glas. Een schuifpui, maar dan anders. Dat hij ook naar buiten geschoven kan worden zodat er daar een wintertuin is.

SHIRL: En dat gaat Ferenc doen?

ROCKO: Ja. En ik ga hem helpen.

KINDJE: Oh?

ROCKO: Ja.

TOOTJE: Zullen we?

JANNI: Ik kom er aan.

SHIRL: Gaan we genieten van dit derde deel?

JANNI: Ik weet niet of genieten het woord is.

SHIRL: Stout.

KINDJE: Geef ons alles wat je hebt.

JANNI: Voor minder doe ik het nooit.

KINDJE: Geef ons alles wat je bent.

JANNI: Dat te mogen, is mijn voorrecht.

SHIRL: Go Janni go!

Scene 5 Het accent ligt op het PODIUM.

1. (19)

TOMMI:

Mijn mama is dood

Een vuurpijl als een staaf dynamiet is

afgegaan

Een explosie van onberekenbare grootte
Het hele landschap éen ravage
De wrakstukken verzamelen en reconstrueren?
Niet mogelijk! Dit is het nieuwe landschap!
Het oude landschap is voorgoed verdwenen

Dag lieve mama, dag lief monster

Ik haak af
Ik zweef niet verder mee
Ik leg mij op deze rode aarde
en laat de informatie die mijn zenuwen

opgenomen hebben

doorvloeien in de rest van mijn organisme

Dag lieve mama, dag lief monster

Hier scheiden zich onze routes

Ik glij niet verder mee

Ons duet was kort en verheven

Het afscheid is verpletterend

De opstand zal zacht zijn

Ja nu al ervaar ik het

Achtergebleven op deze rode aarde

voel ik mij niet verlaten,

voel ik mij geborgen,

weet ik mij gevoed door mijn dode dode mama

Ik zal naar haar kijken

Ik zal kijken naar het gezicht zonder

gewicht, zodat mijn herinneringen

mee tot as zullen vergaan

TOOTJE:

Banntie Banntie Banntie

TOMMI:

In het gruis zal mijn thuis zijn

In mijn huis zal vrede zijn

2. (20)

JANNI:

Zullen de mooie meisjes dansen? Zullen ze

huppelen over het zand?

Hoe liggen achter en voor de kansen? Hebben

we ijs of hebben we brand?

Was de heuvel stug en steil? Hakte hij met

botte bijl?

Was de hof vol zon en zang? Waren de druiven

zoet of wrang?

TOMMI:

Perenbomen krommen knoestig in de tuin der

zeven lusten

waar mama papa kuste

onnozel en oprecht

JANNI:

Het blussen van de brand in haar buik was

een klus die buiten elk scenario om moest

TOMMI:

Het is toen dat de paarden zijn verdwenen

uit het laagland,

om nooit meer terug te keren

JANNI:

Vertrokken zijn ze naar de besneeuwde toppen

van het rotsgebergte,

waar ze zich vermengd hebben met de stenen

TOMMI:

Een nog ongecatagoriseerd ras ontstond,

dat past bij deze onherbergzame streek

JANNI:

Waar de lucht naar peper en mint smaakt

en de ijskristallen melodieën doorgeven

die helderder klinken

naarmate in het oor van de toehorende

kennis en liefde éen stem zijn

TOMMI:

Het zijn de prachtigste wezens die hier

wonen – zo doen getuigenissen vermoeden

van die enkeling die deze streek bereisd

heeft en terugkeerde

JANNI:

Het zijn deze teruggekeerden

die de Banntie vermorzelen met éen enkele

blik

TOMMI:

Gelukkig dat ik het geluk altijd al aan

mijn kant had

want het is uiterst zeldzaam dat iemand

terugkeert

JANNI:

En nog zeldzamer is het dat een

teruggekeerde–die overigens nooit langer

dan zeven etmalen blijft–deze glimlach

toont

TOMMI:

Getuige te mogen zijn van deze glimlach

is sereniteit voorproeven

die in het verschiet ligt

JANNI:

Slechts bereikbaar in de nabijheid van een

dood

die volgt op zeven keer gestorven te zijn

3. (21)

TOMMI:

Passen op de plaats passen

Wanneer de zwarte zwarte aarde as baarde

Passen op de plaats passen

Wanneer verdriet over een griet die

verscheen en verdween en verdween en

verdween een lied zoekt

Op de prairie woont een meisje

Assy Stiertje is haar naam